Sen na jawie

Obraz „Sen na jawie” to wizja utknięta pomiędzy snem a jawą, pomiędzy tym, co widzialne, a tym, co ukryte. Twarz postaci, przysłonięta cieniem, zdaje się nie należeć do świata, który znamy — jakby była tylko wspomnieniem lub echem czyjejś obecności. Spojrzenie, choć niewidoczne, przenika ciszę, a papieros w ustach tli się jak ostatnia iskra czegoś, co już minęło. Z postaci wyrasta ptak — czarny, ciężki, jak myśl, która nie daje spokoju, jak sekret, który nie został wypowiedziany. Po prawej stronie drzewo — nagie, lecz żywe w swojej bezruchu — rozciąga ramiona ku niebu, gdzie księżyc zawisł jak ze snu, obserwujące wszystko z dystansu. W oddali statek sunie przez niebo, nie należąc do morza ani do ziemi. Jego obecność jest nierealna, jakby był częścią marzenia, które ktoś kiedyś zapomniał dokończyć. Mgła, ptaki, cienie — wszystko tu jest symbolem czegoś, czego nie da się nazwać, ale można poczuć. To nie obraz do oglądania. To obraz do zatracenia się.